Δάκρυα για τη Ζωή

 

 

 

Η ζωή και η καριέρα της Ζωής Λάσκαρη μοιάζουν με σενάριο χολιγουντιανής ταινίας. Μεσουράνησε για περίπου μισό αιώνα στον κινηματογράφο και το θέατρο: θεωρήθηκε μια από τις εμπορικότερες σταρ της εποχής της, μαζί με την Τζένη Καρέζη και την Αλίκη Βουγιουκλάκη.

 

 

Ακολουθεί αφιέρωμα με αφορμή τον πρόσφατο θάνατό της

 

Γράφει ο Αντώνης Ευθυμίου

Ένα αστέρι γεννιέται

Ο Άντον Τσέχωφ είχε πει: «Ένας ηθοποιός πρέπει να φλέγεται εσωτερικά με φαινομενική άνεση εξωτερικά». Ακριβώς αυτό ήταν η Ζωή Λάσκαρη στην οθόνη, στη σκηνή και στη ζωή. Γεννήθηκε το 1944 στη Θεσσαλονίκη και μεγάλωσε με τον παππού και τη γιαγιά της. Το πραγματικό της όνομα ήταν Ζωή Κουρούκλη. Φοίτησε στη σχολή Βαλαγιάννη, στην Ελληνογαλλική Σχολή Καλαμαρί και στη σχολή του Πέλλου Κατσέλη. Το 1959 έλαβε μέρος στα καλλιστεία και στέφθηκε Σταρ Ελλάς σε ηλικία 15 ετών. Ένα μήνα μετά, θα ταξιδέψει μέχρι το Λονγκ Μπιτς της Νέας Υόρκης για τις ανάγκες του διαγωνισμού Μις Υφήλιος, όπου και θα μείνει για δύο περίπου χρόνια. Μπορεί τότε να μην κέρδισε κάποιον παγκόσμιο τίτλο, αλλά έμελλε να κερδίσει την αγάπη και το θαυμασμό του κόσμου.

© Pinterest

Από τον «Κατήφορο»… στην επιτυχία

Το 1961, μετά την άρνηση της Αλίκης Βουγιουκλάκη, ο Γιάννης Δαλιανίδης κι ο Φιλοποίμην Φίνος επιλέγουν την ανήλικη Ζωή Κουρούκλη για τον πρωταγωνιστικό ρόλο στη δραματική ταινία «Κατήφορος». Τότε θα λάβει και το καλλιτεχνικό επώνυμο «Λάσκαρη», λόγω της συνωνυμίας της με την ξαδέρφη της και δημοφιλή τραγουδίστρια Ζωή Κουρούκλη. Η ταινία σημείωσε τεράστια εμπορική επιτυχία κι η Ζωή Λάσκαρη προσλήφθηκε μόνιμα στην Finos Film. Από το 1961 μέχρι το 1974 πρωταγωνίστησε σε 23 ταινίες, παίζοντας στο πλευρό σπουδαίων «ζεν πρεμιέ» της εποχής, όπως ο Νίκος Κούρκουλος, ο Δημήτρης Παπαμιχαήλ, ο Αλέκος Αλεξανδράκης και ο Ανδρέας Μπάρκουλης. Σχεδόν σε όλες τις ταινίες της, σκηνοθέτης ήταν ο Γιάννης Δαλιανίδης, εκτός από το «Αγάπη για πάντα» του Βασίλη Γεωργιάδη και το «Αιχμάλωτοι του μίσους» του Νίκου Φώσκολου. Μετά τη διάλυση της Finos Film, θα πρωταγωνιστήσει σε μία μόνο ταινία, στο «Επικίνδυνο παιχνίδι» του Γιώργου Καρυπίδη το 1982.

Η Ζωή Λάσκαρη ήταν το απόλυτο θηλυκό της μεγάλης οθόνης, η «Μέριλιν Μονρόε» της Ελλάδας, η οποία, όμως, κατάφερε γρήγορα ν’ απεγκλωβιστεί από τον τίτλο της «ωραίας σταρ» και ν’ αποδείξει μέσα και από τη θεατρική της διαδρομή την αξία της ως ηθοποιός.

© peristerinews.gr

Μετά το σινεμά, το θέατρο

Η Ζωή Λάσκαρη προς το τέλος της χρυσής εποχής του ελληνικού κινηματογράφου, μεταπήδησε από τη μεγάλη οθόνη στο θεατρικό σανίδι. Έλαβε το βάπτισμα του πυρός το 1966 στη θεατρική σκηνή της Κύπρου και το 1970 θα εμφανιστεί στην Αθήνα με το μιούζικαλ του Γιάννη Δαλιανίδη «Μαριχουάνα Στοπ». Θα ακολουθήσουν πολλές επιτυχημένες παραστάσεις και σημαντικές συνεργασίες με σκηνοθέτες όπως ο Μίνως Βολανάκης, ο Ανδρέας Βουτσινάς και ο Μιχάλης Κακογιάννης. Κύκνειο άσμα της ήταν η παράσταση «Νύφη Κουράγιο» του Νίκου Μουτσινά, όπου έπαιξε μαζί με την κόρη της Μαρία Ελένη Λυκουρέζου.

Η Ζωή Λάσκαρη όσα δεν τόλμησε να κάνει στον κινηματογράφο, τα πραγματοποίησε στο θέατρο. Ήταν μια θαρραλέα ηθοποιός, που δε δίστασε να δοκιμαστεί σε δύσκολα κλασικά έργα όπως «Ποιος φοβάται την Βιρτζίνια Γουλφ» του Έντουαρντ Άλμπι, σε αρχαίο δράμα όπως οι «Τρωάδες» του Ευριπίδη, αλλά και σ’ επιθεώρηση όπως «Πράσινα δαμάσκηνα και ψιλές ελιές» του Χάρρυ Κλυνν.

© Playboy

Τηλεόραση, μουσική, οικογένεια

Το πέρασμα της Ζωής Λάσκαρη από τη μικρή οθόνη ήταν σύντομο, αλλά με αξιόλογες δουλειές, όπως η σειρά του Βασίλη Γεωργιάδη «Μαρία Πάρνη». Το 1985 θα δοκιμαστεί και στο τραγούδι, αφού θα κυκλοφορήσει ο προσωπικός της δίσκος «Λάσκαρη ΄86+5 Νυχτερινά Τραγούδια» σε μουσική Αλέξη Παπαδημητρίου.

Εκτός από μεγάλη πρωταγωνίστρια, ήταν πάνω απ’ όλα σύζυγος, μάνα, γιαγιά. Τα πρώτα χρόνια είχε απασχολήσει τον τύπο με σχέσεις της, όπως αυτή με τον Τόλη Βοσκόπουλο, όμως μετά έζησε για 41 χρόνια μια ήρεμη οικογενειακή ζωή στο πλευρό του γνωστού δικηγόρου Αλέξανδρου Λυκουρέζου. Μαζί απέκτησαν μια κόρη, τη Μαρία Ελένη, ενώ είχε ακόμη μία κόρη από προηγούμενο γάμο της, τη Μάρθα.

Η Ζωή Λάσκαρη «έφυγε» ήρεμα στον ύπνο της, στις 18 Αυγούστου 2017, βυθίζοντας σε θλίψη τους θαυμαστές της. Θα μείνει, όμως, για πάντα ζωντανή μέσα από τη σαγηνευτική όψη της Ρέας, το αλαζονικό βλέμμα της Στεφανίας και το λαμπερό χαμόγελο της Όλγας.

© Menelaos Myrillas, SOOC

 


Text: All rights reserved. Περιοδικό ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ, τεύχος 5, σελ. 4

https://www.yumpu.com/xx/document/view/59490726/taytothta-5-2017