ΜΙΚΗΣ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ… ένας 13ος Θεός

Victoria Mali

Όταν τα όνειρα γίνονται πραγματικότητα…

Victoria Mali
Victoria Mali

 

 

 

 

 

Σήκωσε στις τεράστιες πλάτες του όλον τον πνευματικό μας πλούτο, ξερίζωσε Παρθενώνες, ένωσε το Ιόνιο με το Αιγαίο, ενέπνευσε γενιές, μας έμαθε πως η φλόγα που καίει μέσα μας θα μένει άσβεστη, όπως το καντήλι στο εικονοστάσιο των ανώνυμων Αγίων του Ρίτσου.

Εκεί στο δικό μου εικονοστάσιο, έχει εδώ και χρόνια την τιμητική του θέση. Μαθήτρια ήμουν ακόμα, όταν μπόλιασε με τη μουσική του την παιδική μου ψυχή. Κι ακόμα με μεθάει με στίχους μεγάλων ποιητών σμιλευμένους με νότες, όπως ταΐζει η μάνα γη στοργικά τα βλαστάρια της. Από τότε υπήρχε μέσα μου, όπως κατοικεί μες σ’ έναν πιστό μια άγια μορφή, που όμως φοβάται ν’ αγγίξει.

Κι έτσι ανέβαλλα πάντα το άγγιγμα… Κάτι με φόβιζε να έρθω κοντά του. Βαθιά πολύ του Ιορδάνη τα νερά, κι εγώ άσημη για να βρέξω τα πόδια μου. Πώς να αγγίξεις το Μυστήριο; Πώς να πλησιάσεις έναν Μύθο;

Ώσπου στο σαλπάρισμα, ανέσυρα το γράμμα του Άλκη: «Αξίζει φίλε να υπάρχεις για ένα όνειρο και ας είναι η φωτιά του να σε κάψει». Έτσι αποφάσισα να πάω να τον συναντήσω. Ό,τι κι αν γινόταν, θα άξιζε.

Και άξιζε. Γιατί η ζωή είναι στιγμές. Στιγμές που μπορεί ν’ αλλάξουν όλη μας τη ζωή ή τον τρόπο που βλέπουμε το ανεκτίμητο τούτο δώρο.

Κι αυτό ήταν το δώρο που έκανα στον εαυτό μου: H συναυλία με τα συμφωνικά έργα του Μίκη Θεοδωράκη στις 24 Μαΐου 2017 στο Düsseldorf, παρουσία του ιδίου. Ένδεκα ώρες ταξίδι για μια στιγμή; Δεν το σκέφτηκα στιγμή. Αρματώθηκα και πήγα.

 

Κι αυτό που είδα ήταν πρωτοφανές. Με μια απίστευτη θέρμη κι ένα παρατεταμένο χειροκρότημα χιλιάδες Γερμανοί, αλλά και πολλοί Έλληνες τον αποθέωναν δείχνοντάς του τον απεριόριστο θαυμασμό τους.

Ήταν πολλοί, πάρα πολλοί. Γιατί εκείνος, έτσι μας ήθελε πάντα. Μαζί κι ενωμένους. Κι εμείς, όλοι μαζί, ενωμένοι, ζητωκραυγάζαμε και θαυμάζαμε.

Το πνευματικό του τέκνο, ο συνθέτης Αλέξανδρος Καρόζας, με οδήγησε την επομένη στο δωμάτιό του. Ο Μίκης στέκεται αγέρωχος σε μια γωνιά. Τον πλησιάζω. Τον ρωτώ πώς είναι. Κουρασμένος, λέει. «Μα, έτσι είναι οι κουρασμένοι; Αν είναι έτσι οι κουρασμένοι, τότε πώς να’ ναι άραγε οι ακούραστοι;» αποκρίνομαι. Σκύβει το κεφάλι του και χαμογελά.

Μόλις αντάλλαξα δυο κουβέντες με το φως.

Χαίρε φως της Μεσογείου, χαίρε ακούραστε εραστή του πάθους και του ωραίου.

Χαίρε άρχοντα Μίκη, Ελλήνων καμάρι, Ελλήνων Βράχων!

Ελλήνων Βράχος

Η ζωή σου, περβόλι που μυροβολάει Ελλάδα.
Η ψυχή σου, στέγη δοξασμένων ποιητών.
Σεφέρης, Ελύτης, Ρίτσος, Αναγνωστάκης.

Η μορφή σου, αγέρωχος βράχος.
Γονάτισε μιας σ’ αποθηριωμένες φουρτούνες.
Σε πήρε αριστερά – τάχα σε έβγαλε δεξιά.

Δεν σου συγχώρεσαν το λάθος.
Μικροί είναι οι άνθρωποι – ξεχνάνε.

Σύνορα στεγανά – κατέρρευσαν.
Μύθοι αραχνιασμένοι – αφορίστηκαν.
Ταμπέλες σκουριασμένες – γκρεμίστηκαν.

Δικές σου όλες οι ανατροπές…

Προλεταριάτο και Μπουρζουαζία,
Μυστικός Δείπνος στης μουσικής σου την πανδαισία.

Αίφνης βρέθηκες στων τιμωρών σου τα κατάστιχα.
Δεν διεκδίκησες ποτέ τα αλάθητα.

Ούτε ιεροκήρυκας – μήτε πρεσβυγενής·
Του πάθους του άγιου, σεμνός υμνητής.

Κοινωνός αγάπης πλήθους νέων.
Προς Κορινθίους Α’ Επιστολή. Ύμνος των Υμνέων.

Πόσο θα’ θελα λόγια άχραντα να σου απευθύνω!
Φόρο ευγνωμοσύνης αξίωσόν με, ν’ αποτίνω.

Victoria Mali
DRACHME #32