ΜΕΣΟΓΕΙΟΣ: Από τουριστών θέρετρο … σε ξεριζωμένων φέρετρο

ΜΕΣΟΓΕΙΟΣ: Από τουριστών θέρετρο … σε ξεριζωμένων φέρετρο

Ορδές ταλαιπωρημένων ανθρώπων από τη Συρία, την Παλαιστίνη, το Ιράκ, το Αφγανιστάν, την Υεμένη, την Αιθιοπία, τη Σομαλία, την Αίγυπτο και τη Λιβύη εγκαταλείπουν, κυρίως λόγω πολέμου, τις πατρογονικές τους εστίες και διασχίζουν τη Μεσόγειο με ναυλωμένα σαπιοκάραβα σύγχρονων δουλεμπόρων και προορισμό τις εκβιομηχανισμένες χώρες της Ευρώπης.

Από αυτούς δεν τα καταφέρνουν όλοι. Η Μεσόγειος, από τουριστικό θέρετρο, έχει μετατραπεί σε φέρετρο ξεριζωμένων. Οι εικόνες νεκρών παιδιών, που τα «ξεβράζει» το κύμα, είναι καθημερινό φαινόμενο, πλέον, στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Τα στιγμιότυπα της «Οδύσσειας» χιλιάδων κατατρεγμένων στην Ελλάδα, στα Σκόπια, στην Ουγγαρία, στην Αυστρία, στη Γερμανία εξίσου.

Στην πορεία τους για ένα ασφαλές μέρος, γνώρισαν τόσο απάνθρωπο πρόσωπο των αρχών κάθε κράτους και μέρους των αυτοχθόνων, με ροπή στο φασισμό και την ξενοφοβία, όσο και εκλάμψεις ουσιαστικής αλληλεγγύης και αισιοδοξίας για την πορεία του ανθρώπινου είδους από μη κυβερνητικές οργανώσεις και από απλούς ανώνυμους ανθρώπους.

Άνθρωποι είναι!

Σύριος πατέρας με το παιδί τουΆλλοι τους αποκαλούν λαθρομετανάστες. Άλλοι απλώς μετανάστες. Οι περισσότεροι πρόσφυγες. Για μας είναι άνθρωποι. Απλώς άνθρωποι. Κάθε άλλος χαρακτηρισμός, με πολλή φειδώ, θα έπρεπε να αποδοθεί. Άλλωστε, οτιδήποτε συμβαίνει στον συνάνθρωπό μας, ενδέχεται να συμβεί και σε εμάς…

Κι αυτό, γιατί το συγκεκριμένο τσουνάμι δεν είναι ούτε ελληνικό, όπως αρέσκονται να το παρουσιάζουν κάποιοι μύωπες και μικρόνοοι πολιτικάντηδες ρατσιστές, με μοναδικόλόγο πολιτικής ύπαρξης την διαρκή υπενθύμιση της αλλοδαπής απειλής για τον αυτόχθονα. Ούτε καν ευρωπαϊκό.

Είναι παγκόσμιο πρόβλημα. Το καζάνι βράζει, υπενθυμίζοντάς μας ότι μια σπίθα αρκεί να φέρει την καταστροφή.

Ποιοι και γιατί το προκαλούν;

Φρονούμε πως το μείζον και εύφλεκτο πρόβλημα το προκαλούν οι ίδιες οι μεγάλες χώρες της Δύσης, για να προσφέρουν στη συνέχεια κάποια ασθενική «λύση». Σπέρνουν τον καρκίνο και κερνάνε ασπιρίνες. Είναι η πάγια πρακτική τους τα τελευταία εκατό χρόνια.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση φέρει μεγάλο μερίδιο ευθύνης. Η Γερμανία και η Γαλλία, οι ακρογωνιαίοι λίθοι του πολιτικο οικονομικού μορφώματος που λέγεται «Ευρώπη», από τη μία πωλούν όπλα στα αραβικά κράτη – και τα παρακράτη τους – κι απ’ την άλλη χύνουν κροκοδείλια δάκρυα για την προκληθείσα ανθρωπιστική κρίση.

Μάλιστα, αναφορικά με τη Γερμανία, σύμφωνα με το περιοδικό Der Spiegel, οι εξαγωγές οπλικών συστημάτων έχουν αυξηθεί μέσα σε ένα έτος κατά 50%. Υπολογίζεται ότι μαζί με δικαιώματα παραγωγής όπλων – κατά κύριο λόγο σε συνεργασία με άλλες χώρες του ΝΑΤΟ – ο κλάδος της εξαγωγής όπλων για την Γερμανία θα αποφέρει περί τα 6,35 δισεκατομμύρια ευρώ. Κι αυτά τα όπλα σπέρνουν τον όλεθρο στη Μέση Ανατολή, εξωθώντας χιλιάδες ανθρώπους, όλων των ηλικιών, να πάρουν το δρόμο της προσφυγιάς.

Κατόπιν, κι αφού το μεταναστευτικό διατρανώνεται σε μείζον κοινωνικό πρόβλημα στις χώρες διέλευσης των προσφύγων, η γερμανική κυβέρνηση αίρει το Δουβλίνο ΙΙ*, για να υποδεχτεί τους πρόσφυγες κάνοντας επίδειξη ανθρωπισμού.

Κατ’ αντιστοιχία, σαφώς σε πολύ πιο μικρή κλίμακα και ένταση, η Γερμανία αφενός συντελεί με τον τρόπο της στην οικονομική καταρράκωση της Ελλάδας με την επιμονή στην αναποτελεσματική πολιτική σκληρότητας χωρίς πρόγραμμα ανάπτυξης και επένδυσης, αφετέρου, όμως, υποδέχεται ορδές Ελλήνων πτυχιούχων για να στελεχώσουν τις πολυεθνικές της.

Πολιτική και λαός:

Αταίριαστο ζευγάρι!

Δια μέτρου αντίθετη στην πολιτική, είναι η στάση του γερμανικού λαού. Ζώντας σε μια χώρα που έχει ανοίξει διάπλατα τις πόρτες της σε μετανάστες εδώ και πενήντα χρόνια, έχει υποδειγματικά αντανακλαστικά στην υποδοχή και ενσωμάτωση των μεταναστών!

Οι απλοί Γερμανοί πολίτες πάντα σπεύδουν να φροντίσουν τα κύματα των προσφύγων-μεταναστών που συρρέουν καθημερινά στη χώρα. Σ΄ αυτό συνεπικουρεί και το ότι ο γερμανικός λαός νιώθει ενοχές για το παρελθόν του. Έτσι, σε κάθε ευκαιρία επιδεικνύει μια πραγματικά υποδειγματική συμπεριφορά, πλην εξαιρέσεων.

Οι πρόσφυγες ως show must go on

FlüchtlingeΕντελώς ασυγκίνητη άφησε τη συντακτική ομάδα της ΔΡΑΧΜΗΣ η «εκστρατεία βοήθειας» της φυλλάδας BILD για τους πρόσφυγες. Τουναντίον, θεωρούμε εξοργιστικό, ένα έντυπο που έχει δώσει ρεσιτάλ μαθημάτων ρατσισμού να παρουσιάζεται αρωγός των αδυνάτων. Είναι η γνωστή πολιτική: Πουλάμε πόνο και βοηθάμε για επίδειξη.

Η μοναδική αξία που δίδαξε η BILD ήταν αυτή του ξεγυμνώματος, αφού μέχρι πρόσφατα δημοσίευε στο εξώφυλλο μια ολόγυμνη «μωρή παρθένα», προσκαλώντας την επόμενη να φωτογραφηθεί με 500 ευρώ.

 

Φάρος αισιοδοξίας

Επιστρέφοντας στο θέμα των Προσφύγων: Έχουμε δηλαδή από τη μία τις βιαιοπραγίες εκ μέρους των αστυνομικών αρχών στην Ελλάδα, στα Σκόπια και στην Ουγγαρία, αλλά, παράλληλα, δεν περνάει απαρατήρητη και η συγκινητική προσφορά ανωνύμων ανθρώπων. H Ιστορία αποδεικνύει περίτρανα, πως τέτοιας κοπής άνθρωποι δύνανται με τις πράξεις τους να συνεισφέρουν στην εξέλιξη της κοινωνίας πολύ περισσότερο απ’ ό, τι οι φανφάρες των πολιτικών και η απάθεια όσων εφησυχάζονται από μια μαλθακή επίφαση ευμάρειας.

Άλλωστε, σε μια εποχή που η κρίση αξιών έχει χτυπήσει συναγερμό, το ζητούμενο είναι η αλληλεγγύη και ο πολιτισμός. Η Ευρώπη οφείλει να δείξει το ανθρώπινό της πρόσωπο και να εγκολπώσει αρμονικά ανθρώπους βασανισμένους και ταλαιπωρημένους, πλην όμως με τη σπίθα της ζωής στα μάτια τους, με όρεξη για δουλειά και κοινωνικούς αγώνες.

Δοθείσης της ευκαιρίας, να πούμε ένα μεγάλο «Ευχαριστώ» στους Γερμανούς πολίτες που, βαστώντας στις πλατείες την ελληνική σημαία ως σύμβολο αγώνων δικαιοσύνης, συμπαραστέκονται 5 χρόνια τώρα στους Έλληνες που πλήττονται από την κρίση, τη στιγμή που κάποιοι συμπατριώτες μας, με την ευκαιρία της δωρεάν και απεριόριστης χρήσης του διαδικτύου σχολιάζουν στα κοινωνικά δίκτυα με άνεση, εκ του ασφαλούς, και με μια προκλητική ειρωνεία τα τεκταινόμενα, βγάζοντας κάθε σύμπλεγμα όσο η ζυγαριά τους δεν δίνει τον ακριβή αριθμό της αριστερότητας αυτών που σχολιάζουν.


 

«Η αλήθεια είναι πως δεν σιχαίνεστε τους ξένους. Σιχαίνεστε τους φτωχούς.

Αν είχαν χρήμα ή πετρε λαιοπηγές, θα οργανώνατε γιορτές υποδοχής.

Όπως κάνατε παλιότερα όταν ερχόταν ο στόλος.

Όπως κάνετε και σήμερα, όταν έρχονται με γάλα γκρούπ με τουρίστες στα λιμάνια. Το ότι είναι φτωχοί, σας κάνει να τους σιχαίνεστε. Να ξέρετε όμως. Έτσι ακριβώς σιχαίνονται οι πλουσιότεροι και εσάς. Ακριβώς όμως».

Άρης Σταθόπουλος